Kalenderpanden

La vie n'est pas un chocolat
Kalenderpanden Amsterdam, 7 april 2000.

In het verduisterde oude pakhuis aan het Entropotdok waren overal muzikanten opgesteld die schijnbaar onafhankelijk van elkaar en zonder dirigent speelden. Exact gelijklopende klokken gaven de inzetten en snelheid aan. Omdat echt samenspelen zoals bij een orkest met dirigent hier door de afstand niet mogelijk is, wordt de muziek meer een samenloop van geluid dan een normaal samenspel. De ervaring voor de bezoeker is er dan ook meer en van gebeurtenis, een omgeving die plaatsvindt dan een concert dat voor je gemaakt wordt. Omdat het publiek vrij rond kan lopen tussen de muzikanten, wordt de muziek als het ware deel van de architectuur.
Tussen de bezoekers bevonden zich een tiental dansers die op bepaalde momenten van de gehele ruimte gebruik maakten (choreografie Ina Stockem i.s.m. de dansers). Ook was het stuk "Rebonds" (van Xenakis, gespeeld door Barry Jurjus) ingebouwd in mijn compositie. Het geheel liep naadloos over in een dansfeest met DJ Yazz.